wtorek, 7 lipca 2020
Wieże widokowe w Sudetach
Na przestrzeni lat na terenie Sudetów powstało kilkanaście wież
widokowych, które mogą dać poszukującym ładnych widoków,dodatkowy impuls
aby wybrać się w teren. W poszczególnych rejonach stanowią dodatkową
atrakcję turystyczną i ciekawy punkt do tras wycieczek.
Tak już się dzieje,że w wielu przypadkach stare punkty widokowe jakimi są wieże tracą na swojej atrakcyjności, inne stoją twardo a jeszcze inne trawi czas.
Oto krótki opis wież , na których byłem,oglądałem widoki i polecam do odwiedzenia.Poczynając od zachodu na wschód.
Chciałem opisać wieże leżące po polskiej stronie granicy lecz kilka z nich leży na samej granicy PL-Cz lub na pograniczu . Wieże widokowe po Czeskiej stronie to już ,,inna bajka,, na którą kiedyś poświęcę osobny wpis.
Ješted, Drewniana budowla na Ještede była pierwszą wieża widokową wybudowaną w okolicach Jablonca (Gablonz) i Liberca (Reichenberg). 7 maja 1876 r. 5 metrowa wieża na Ješted stała się faktem i ulubionym celem wycieczek mieszkańców Liberca i okolic. W 1884 r. została przekazana w prezencie nowo powstałemu Niemieckiemu Towarzystwu Górskiemu Ještedu i Gór Izerskich (DGJI), które dbało o nią aż do końca 1899 r., kiedy to z powodu grożącej zawaleniem konstrukcji została zburzona. Budową nowej wieży zajął się budowniczy Wagler i już po kilku tygodniach została oddana do użytku 8-metrowa, drewniana budowla z ciekawą sześciokątną konstrukcją platformy na 20 osób, drewniana wieża w coraz gorszym stanie, pod stale wzrastającym natłokiem turystów, została w 1902 r. zamknięta. Rok później rozebrana. Resztki drugiej wieży spłonęły w tradycyjnym ognisku podczas letniego przesilenia w 1904 r. w czerwcu 1906 r. wybudowano i oddano z wielką pompą nowy hotel górski z 23-metrową wieżą widokową .W roku 1933 szczyt Ješted został połączony koleją linową z Horným Hanychovem (Oberhanichen), W 1945 r. hotel do przekazano w ręce Klubu Czesko-Słowackich Turystów (KČST), a późnej przeszedł on w posiadanie państwowego przedsiębiorstwa Hotely a restaurace (Hotele i restauracje). Hotel funkcjonował do stycznia 1963 r., kiedy to w nocy, na skutek nieostrożnego rozgrzewania jednej z rur, cały stanął w płomieniach. Ješted straciła w ten sposób swą trzecią i ostatnią wieże widokową.
Obecna budowla zbudowana została w 1973 r., jest w kształcie obrotowej hiperboli i składa się z ośrodka nadawczego, hotelu i restauracji, od samego początku stała się główną atrakcją Ješted i zarazem nowoczesnym symbolem Liberca.
Smrk, szczyt 1124 m. npm. Jest tam wysoka stalowa wieża, jest pierwszą która daje nam nieprzeciętne widoki na góry Izerskie i Karkonosze. Jest jedną z nowszych tego typu konstrukcji w Sudetach. Mierzy 20 metrów, a wybudowano ją w 2003.
W 1892 na pobliskim szczycie Stogu Izerskiego Towarzystwo Karkonoskie (Riesengebirgsverein) zaczęło stawiać drewnianą wieżę widokową. Fakt ten zwrócił uwagę Towarzystwa Upiększania z Novégo Města pod Smrkem (Anpflanzungs- und Verschönerungsverein in Neustadt an der Tafelfichte), którzy postanowili wybudować własną również drewnianą wieżę po austriackiej (czeskiej) stronie granicy. Otwarcie miało miejsce 21 sierpnia 1892 niedługo po wieży na Stogu Izerskim. Obok wieży stanęła drewniana chatka, w której uruchomiono barek a także służyła jako mieszkanie dla opiekuna wieży. W 1932 na jej miejscu wzniesiono schronisko (Baude auf der Tafelfichte).W tamtych czasach była bardzo po popularna,w ciągu roku odwiedzało ją nawet 18 tysięcy turystów. Początkiem końca wieży była II wojna światowa. Po jej zakończeniu, w 1946, rodzina Porsche, która opiekowała się wieżą, wyjechała do Niemiec. Schronisko zostało zdewastowane, a następnie spłonęło. Opuszczona i nieremontowana wieża popadała w ruinę, a w latach 60. XX wieku zawaliła się. W 2001 r. rozpoczęto budowę nowej wieży według projektu architekta Jana Dudy. 20 metrowa wieża kosztowała 3,6 miliona koron i otwarto ją uroczyście 18 września 2003.
Wieża położona jest zaledwie kilkaset metrów od granicy polsko-czeskiej.
Wysoki Kamień. Jak podaje portal jeleniogórski cyt:,,Kamienną wieżę widokową obok prywatnego Schroniska „Wysoki Kamień” właściciele schroniska budują już drugi rok. Wieża ma być przykryta szklaną kopułą. W planach jest także umieszczenie teleskopu. Tyle informacji zdradzili turystom właściciele,, Pierwsze drewniane schronisko wybudowali tu Schaffgotschowie w 1837 roku, a drewniany punkt widokowy postawiono w 1875 roku. Kolejne schronisko (po tym, jak pierwsze spłonęło) stanęło w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Współczesne schronisko przez kilkanaście lat budował nauczyciel i trener ze Szklarskiej Poręby, Józef Paweł Gołba.
Mirsk. Ktoś powie -Mirsk to nie Sudety. Nie szkodzi z wieży tej widać spory kawałek Sudetów.
Sama wież a powstała po zaadaptowaniu wieży ciśnień, która funkcjonowała w mieście do końca lat 70-tych XX wieku. Mirską wieżę ciśnień zaprojektowano na rzucie ośmioboku i mierzy 37,5 m od poziomu terenu, dodatkowo jest podpiwniczony. Zbudowano ją w latach 1887-1890 pod kierunkiem mistrza budowlanego z Mirska O. Jaekela.
Konstrukcyjnie wieża w Mirsku jest bardzo ciekawym obiektem. Komunikację pomiędzy poszczególnymi 7 kondygnacjami wieży stanowią schody, wieża doświetlona jest 22 oknami, W miejscu dawnego zbiornika, na ostatniej kondygnacji, wykonano zabudowany taras widokowy z 4 lunetami. Po wejściu ukażą się widoki na Góry i Przedgórze Izerskie oraz w kierunku Giebułtowa, Gryfowa czy Kamienia. Przy sprzyjających warunkach atmosferycznych można podziwiać Stóg Izerski, Smrek, Tłoczynę inne punkty widokowe.
Jelenia Góra ,wzgórze Krzywoustego.Na szczycie Wzgórza Krzywoustego istniał gród warowny z XI w. Źródła pisane wspominają o murowanym zamku z lat 1291-1299, zbudowanym na rozkaz księcia jaworskiego Bolka I. W 1433 roku ówczesny właściciel zamku Heinze Nimptsch sprzedał go radzie miejskiej miasta Jeleniej Góry, która doprowadziła do jego rozbiórki. Możliwe, że na przełomie XV i XVI w. na wzgórzu funkcjonował odbudowany lub niecałkowicie zburzony zamek w charakterze siedziby mieszkalnej. Został on najprawdopodobniej zniszczony w czasie XXX – letniej. Na początku XIX w. na szczycie znajdowały się jeszcze ruiny zamku.Na przełomie XVIII i XIX w. okolica zaczęła nabierać znaczenia jako punkt widokowy. Na szczycie wzgórza powstała gospoda oraz tzw. Ogród Muz (koniec XVIII w.). Na początku XX w. powstała wspomniana wcześniej wieża widokowa,przy jej budowie zniszczono pozostałości murowanego zamku i grodziska. Przeprowadzone w latach 1958-59 prace archeologiczne potwierdziły istnienie obu siedzib. Obecnie jedynymi zachowanymi fragmentami jest wał od zachodu i południa o długości około 150 m. Po drugiej wojnie światowej wieża powoli popadała w ruinę, a widok na Kotlinę Jeleniogórską zasłoniły drzewa. W 2009 roku oddano ją do użytku po rewitalizacji.
Wieża w Bukowcu (Zamek Kesselburg na wysokości 480 m n.p.m.) Znajduje się na terenie założenia parkowego we wsi Bukowiec. Wieś wraz z pałacem zostaje kupiona przez Fryderyka Wilhelma hrabiego Redena. On, a następnie po jego śmierci w roku 1815 jego żona Fryderyka Karolina z domu von Riedesel gruntownie przebudowują pałac i park. Pod władaniem wdowy po hrabim von Redenie Bukowiec staje się znaczącym ośrodkiem kulturalnym ówczesnych Prus, posiada także status oficjalnego letniska.
Po II wojnie światowej wieś i pałac zostały ograbione. Budowle parkowe wspaniałego niegdyś zespołu parkowo-pałacowego uległy dewastacji i częściowemu zniszczeniu. Pałac został nieumiejętnie przebudowany i zeszpecony przybudówką, park rozparcelowany. Odnalezienie nieoznakowanych zabytków wymaga pewnego wysiłku.
W ostatnich latach postępuje rewaloryzacja herbaciarni i parku z amfiteatrem, co jest realizacją planów rewaloryzacji zespołu parkowo-pałacowego i przywrócenia mu dawnego kształtu, opracowanych przez Fundację Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, z zamiarem utworzenia tu Centrum Edukacyjno-Szkoleniowego
Tym,którzy zapuszczą się w parkowe alejki,znalezienie wieży sprawi trochę trudu. Jednak znajduje się ona bardzo blisko ,wystarczy stanąć plecami do starej stodoły i skierować się szlakiem w prawą stronę. Kilka minut spacerku dzieli nas od fantastycznej panoramy Karkonoszy oraz Kotliny Jeleniogórskiej.
Tak już się dzieje,że w wielu przypadkach stare punkty widokowe jakimi są wieże tracą na swojej atrakcyjności, inne stoją twardo a jeszcze inne trawi czas.
Oto krótki opis wież , na których byłem,oglądałem widoki i polecam do odwiedzenia.Poczynając od zachodu na wschód.
Chciałem opisać wieże leżące po polskiej stronie granicy lecz kilka z nich leży na samej granicy PL-Cz lub na pograniczu . Wieże widokowe po Czeskiej stronie to już ,,inna bajka,, na którą kiedyś poświęcę osobny wpis.
Ješted, Drewniana budowla na Ještede była pierwszą wieża widokową wybudowaną w okolicach Jablonca (Gablonz) i Liberca (Reichenberg). 7 maja 1876 r. 5 metrowa wieża na Ješted stała się faktem i ulubionym celem wycieczek mieszkańców Liberca i okolic. W 1884 r. została przekazana w prezencie nowo powstałemu Niemieckiemu Towarzystwu Górskiemu Ještedu i Gór Izerskich (DGJI), które dbało o nią aż do końca 1899 r., kiedy to z powodu grożącej zawaleniem konstrukcji została zburzona. Budową nowej wieży zajął się budowniczy Wagler i już po kilku tygodniach została oddana do użytku 8-metrowa, drewniana budowla z ciekawą sześciokątną konstrukcją platformy na 20 osób, drewniana wieża w coraz gorszym stanie, pod stale wzrastającym natłokiem turystów, została w 1902 r. zamknięta. Rok później rozebrana. Resztki drugiej wieży spłonęły w tradycyjnym ognisku podczas letniego przesilenia w 1904 r. w czerwcu 1906 r. wybudowano i oddano z wielką pompą nowy hotel górski z 23-metrową wieżą widokową .W roku 1933 szczyt Ješted został połączony koleją linową z Horným Hanychovem (Oberhanichen), W 1945 r. hotel do przekazano w ręce Klubu Czesko-Słowackich Turystów (KČST), a późnej przeszedł on w posiadanie państwowego przedsiębiorstwa Hotely a restaurace (Hotele i restauracje). Hotel funkcjonował do stycznia 1963 r., kiedy to w nocy, na skutek nieostrożnego rozgrzewania jednej z rur, cały stanął w płomieniach. Ješted straciła w ten sposób swą trzecią i ostatnią wieże widokową.
Obecna budowla zbudowana została w 1973 r., jest w kształcie obrotowej hiperboli i składa się z ośrodka nadawczego, hotelu i restauracji, od samego początku stała się główną atrakcją Ješted i zarazem nowoczesnym symbolem Liberca.
Smrk, szczyt 1124 m. npm. Jest tam wysoka stalowa wieża, jest pierwszą która daje nam nieprzeciętne widoki na góry Izerskie i Karkonosze. Jest jedną z nowszych tego typu konstrukcji w Sudetach. Mierzy 20 metrów, a wybudowano ją w 2003.
W 1892 na pobliskim szczycie Stogu Izerskiego Towarzystwo Karkonoskie (Riesengebirgsverein) zaczęło stawiać drewnianą wieżę widokową. Fakt ten zwrócił uwagę Towarzystwa Upiększania z Novégo Města pod Smrkem (Anpflanzungs- und Verschönerungsverein in Neustadt an der Tafelfichte), którzy postanowili wybudować własną również drewnianą wieżę po austriackiej (czeskiej) stronie granicy. Otwarcie miało miejsce 21 sierpnia 1892 niedługo po wieży na Stogu Izerskim. Obok wieży stanęła drewniana chatka, w której uruchomiono barek a także służyła jako mieszkanie dla opiekuna wieży. W 1932 na jej miejscu wzniesiono schronisko (Baude auf der Tafelfichte).W tamtych czasach była bardzo po popularna,w ciągu roku odwiedzało ją nawet 18 tysięcy turystów. Początkiem końca wieży była II wojna światowa. Po jej zakończeniu, w 1946, rodzina Porsche, która opiekowała się wieżą, wyjechała do Niemiec. Schronisko zostało zdewastowane, a następnie spłonęło. Opuszczona i nieremontowana wieża popadała w ruinę, a w latach 60. XX wieku zawaliła się. W 2001 r. rozpoczęto budowę nowej wieży według projektu architekta Jana Dudy. 20 metrowa wieża kosztowała 3,6 miliona koron i otwarto ją uroczyście 18 września 2003.
Wieża położona jest zaledwie kilkaset metrów od granicy polsko-czeskiej.
Wysoki Kamień. Jak podaje portal jeleniogórski cyt:,,Kamienną wieżę widokową obok prywatnego Schroniska „Wysoki Kamień” właściciele schroniska budują już drugi rok. Wieża ma być przykryta szklaną kopułą. W planach jest także umieszczenie teleskopu. Tyle informacji zdradzili turystom właściciele,, Pierwsze drewniane schronisko wybudowali tu Schaffgotschowie w 1837 roku, a drewniany punkt widokowy postawiono w 1875 roku. Kolejne schronisko (po tym, jak pierwsze spłonęło) stanęło w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Współczesne schronisko przez kilkanaście lat budował nauczyciel i trener ze Szklarskiej Poręby, Józef Paweł Gołba.
Mirsk. Ktoś powie -Mirsk to nie Sudety. Nie szkodzi z wieży tej widać spory kawałek Sudetów.
Sama wież a powstała po zaadaptowaniu wieży ciśnień, która funkcjonowała w mieście do końca lat 70-tych XX wieku. Mirską wieżę ciśnień zaprojektowano na rzucie ośmioboku i mierzy 37,5 m od poziomu terenu, dodatkowo jest podpiwniczony. Zbudowano ją w latach 1887-1890 pod kierunkiem mistrza budowlanego z Mirska O. Jaekela.
Konstrukcyjnie wieża w Mirsku jest bardzo ciekawym obiektem. Komunikację pomiędzy poszczególnymi 7 kondygnacjami wieży stanowią schody, wieża doświetlona jest 22 oknami, W miejscu dawnego zbiornika, na ostatniej kondygnacji, wykonano zabudowany taras widokowy z 4 lunetami. Po wejściu ukażą się widoki na Góry i Przedgórze Izerskie oraz w kierunku Giebułtowa, Gryfowa czy Kamienia. Przy sprzyjających warunkach atmosferycznych można podziwiać Stóg Izerski, Smrek, Tłoczynę inne punkty widokowe.
Jelenia Góra ,wzgórze Krzywoustego.Na szczycie Wzgórza Krzywoustego istniał gród warowny z XI w. Źródła pisane wspominają o murowanym zamku z lat 1291-1299, zbudowanym na rozkaz księcia jaworskiego Bolka I. W 1433 roku ówczesny właściciel zamku Heinze Nimptsch sprzedał go radzie miejskiej miasta Jeleniej Góry, która doprowadziła do jego rozbiórki. Możliwe, że na przełomie XV i XVI w. na wzgórzu funkcjonował odbudowany lub niecałkowicie zburzony zamek w charakterze siedziby mieszkalnej. Został on najprawdopodobniej zniszczony w czasie XXX – letniej. Na początku XIX w. na szczycie znajdowały się jeszcze ruiny zamku.Na przełomie XVIII i XIX w. okolica zaczęła nabierać znaczenia jako punkt widokowy. Na szczycie wzgórza powstała gospoda oraz tzw. Ogród Muz (koniec XVIII w.). Na początku XX w. powstała wspomniana wcześniej wieża widokowa,przy jej budowie zniszczono pozostałości murowanego zamku i grodziska. Przeprowadzone w latach 1958-59 prace archeologiczne potwierdziły istnienie obu siedzib. Obecnie jedynymi zachowanymi fragmentami jest wał od zachodu i południa o długości około 150 m. Po drugiej wojnie światowej wieża powoli popadała w ruinę, a widok na Kotlinę Jeleniogórską zasłoniły drzewa. W 2009 roku oddano ją do użytku po rewitalizacji.
Wieża w Bukowcu (Zamek Kesselburg na wysokości 480 m n.p.m.) Znajduje się na terenie założenia parkowego we wsi Bukowiec. Wieś wraz z pałacem zostaje kupiona przez Fryderyka Wilhelma hrabiego Redena. On, a następnie po jego śmierci w roku 1815 jego żona Fryderyka Karolina z domu von Riedesel gruntownie przebudowują pałac i park. Pod władaniem wdowy po hrabim von Redenie Bukowiec staje się znaczącym ośrodkiem kulturalnym ówczesnych Prus, posiada także status oficjalnego letniska.
Po II wojnie światowej wieś i pałac zostały ograbione. Budowle parkowe wspaniałego niegdyś zespołu parkowo-pałacowego uległy dewastacji i częściowemu zniszczeniu. Pałac został nieumiejętnie przebudowany i zeszpecony przybudówką, park rozparcelowany. Odnalezienie nieoznakowanych zabytków wymaga pewnego wysiłku.
W ostatnich latach postępuje rewaloryzacja herbaciarni i parku z amfiteatrem, co jest realizacją planów rewaloryzacji zespołu parkowo-pałacowego i przywrócenia mu dawnego kształtu, opracowanych przez Fundację Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, z zamiarem utworzenia tu Centrum Edukacyjno-Szkoleniowego
Tym,którzy zapuszczą się w parkowe alejki,znalezienie wieży sprawi trochę trudu. Jednak znajduje się ona bardzo blisko ,wystarczy stanąć plecami do starej stodoły i skierować się szlakiem w prawą stronę. Kilka minut spacerku dzieli nas od fantastycznej panoramy Karkonoszy oraz Kotliny Jeleniogórskiej.
Rudawy Janowickie
Rudawski Park Krajobrazowy
Park ten powstat w 1989 r. na pograniczu Sudetów Zachodnich i Środkowych. Krajobraz Rudaw ksztattują liczne wzniesienia i kulminacje, z których najwyższy jest Skalnik (945 m n.p.m.). Park to naturalne górskie i rzeczne geokompleksy przyrodnicze, m.in. określone w 2010 roku rezerwatem przyrody Trzcińskie Mokradła.
SZLAKI TURYSTYCZNE: „Główny Sudecki im. M.Orłowicza (czerwony), „Międzynarodowy E3″ (niebieski), „Szlak Zamków Piastowskich (zielony).
cdn...
Park ten powstat w 1989 r. na pograniczu Sudetów Zachodnich i Środkowych. Krajobraz Rudaw ksztattują liczne wzniesienia i kulminacje, z których najwyższy jest Skalnik (945 m n.p.m.). Park to naturalne górskie i rzeczne geokompleksy przyrodnicze, m.in. określone w 2010 roku rezerwatem przyrody Trzcińskie Mokradła.
SZLAKI TURYSTYCZNE: „Główny Sudecki im. M.Orłowicza (czerwony), „Międzynarodowy E3″ (niebieski), „Szlak Zamków Piastowskich (zielony).
cdn...
Masyw Śnieżnika
Odrobinę z historii
Śnieżnik musiał być znany turystom już pod koniec XVIII wieku – z tego
okresu pochodzą pierwsze utrwalone informacje (panoramy i wzmianki
pisane). Prawdziwy rozkwit turystyki rozpoczął się z rokiem 1838, kiedy
to Śnieżnik i jego okolice stały się własnością księżniczki Marianny
Orańskiej. Szczyt stał się modnym celem wędrówek – między innymi
podziwiano na nim wschody i zachody słońca.
W 1871 r. na zlecenie księżnej zbudowano na Hali pod Śnieżnikiem schronisko, które stoi do dziś.
Śnieżnik był tak popularny, że w latach 1895–1899 wzniesiono tutaj kamienną wieżę widokową w kształcie cylindrycznej baszty. Wzniesiona została w latach 1895–1899 z inicjatywy Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego i miała służyć podniesieniu atrakcyjności wycieczek na szczyt. Potężna konstrukcja, nawiązująca do modnego wówczas romantycznego stylu naśladującego średniowiecze, miała 6 kondygnacji i wysokość 33,5 m. Nadano jej imię cesarza Wilhelma I i dobudowano budynek mieszczący małe schronisko.
W 1912 r. po czeskiej (wówczas austro-węgierskiej) stronie, w pobliżu źródeł Morawy, MSSGV oddało do użytku kolejne schronisko – Fürst Johann Liechtenstein Schutzhaus.
Po II wojnie światowej infrastruktura turystyczna zaczęła podupadać. W 1971 r. rozebrano czeskie schronisko (do dziś widoczne są fundamenty), a 11 października 1973 r. wysadzono w powietrze zaniedbaną, rozpadającą się wieżę widokową. Jej resztki tworzą dziś kulminację na kopule szczytowej.
Dla Czechów symbolem Śnieżnika jest kamienna rzeźba słonia stojąca obok fundamentów schroniska po czeskiej stronie granicy. Rzeźbę ustawili w 1932 r. członkowie grupy artystycznej Jescher zaprzyjaźnieni z dzierżawcą schroniska Liechtensteina Oskarem Gutwinskim. Nazwa grupy miała pochodzić od odgłosu (w języku niemieckim), który wydaje kichający słoń.
Świat zwierzęcy i roślinny w Masywie Śnieżnika
jest najbogatszy w całych Sudetach, ponieważ przebiegają tam granice zasięgów występowania wielu gatunków – sudeckich, karpackich, alpejskich, a nawet śródziemnomorskich.
Wyraźnie zaznaczony jest piętrowy układ roślinności:
do 500 m n.p.m. – użytki rolne, zazwyczaj łąki; występują m.in. pełnik europejski, dziewięćsił bezłodygowy,
500–1000 m n.p.m. – regiel dolny w postaci borów świerkowych lub lasów mieszanych świerkowo-bukowych,
1000–1250 m n.p.m. – regiel górny – bór świerkowy, w runie występują borówki czernica i brusznica,
powyżej 1250 m n.p.m. – łąki górskie.
Te ostatnie posiadają największą wartość przyrodniczą. Występują tu licznie gatunki roślin rzadkich i chronionych oraz sztucznie wprowadzona kosodrzewina.
Świat zwierzęcy obfituje w cenne gatunki:kozice, muflony, cietrzewie,
głuszce. Wśród płazów występują salamandra plamista i traszka górska,
wśród gadów zaskroniec i żmija zygzakowata. Obecne są tu również
endemiczne gatunki chrząszczy, błonkówek, muchówek i pajęczaków.
Ochrona przyrody
Dla ochrony przyrody ożywionej utworzono na Śnieżniku już w 1938 r.
rezerwat przyrody, odtworzony pod polskimi rządami w 1965 roku jako
ścisły. Obejmuje on część szczytową powyżej wysokości 1150 m n.p.m.,
jego powierzchnia wynosi 192 ha.
źródło :wikipedia.pl
Śnieżnicki Park Krajobrazowy
Jest to Park o niezwykłym zróżnicowaniu geologicznym. Na uwagę zasługują tu rozległa panorama ze szczytu Śnieżnika (1425 m n.p.m.) na polskie i czeskie góry,
malowniczy wodospad Wilczki wraz z wąwozem oraz uważana za najpiękniejszą w Polsce „Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. (dt. 2230 m, różnica wysokości 69 m).
Sam szczyt może zaskoczyć tych co byli na nim latem a wrócili ponownie na zimę.
Góry Bialskie
Góry Bialskie (niem. Bielengebirge, czes. Bělské
vrchy) – zwarta grupa górska w Sudetach Wschodnich. Według
(Regionalizacji fizycznogeograficznej Polski) J. Kondrackiego wchodzą w
skład Gór Złotych (332.61). Podobnie uważają czescy geografowie, dla
których Rychlebské hory rozciągają się od Przełęczy Płoszczyna do
Przełęczy Ramzowskiej (czes. Ramzovske sedlo).
Góry Bialskie często włączane są do masywu Śnieżnika, jako jego północno-wschodnia część. Za ich początek, od strony zachodniej, uznaje się Przełęcz Płoszczynę (817 m n.p.m.), przez którą przebiega granica Polska–Czechy. Od północy i wschodu góry te graniczą z Górami Złotymi poprzez Dolinę Górnej Białej Lądeckiej. Południowo-wschodnia granica z Górami Złotymi leży na przełęczy u Trzech Granic, niewielkiego obniżenia pomiędzy Bruskiem a Smrekiem. Patrząc od strony doliny, góry te wznoszą się od południowego wschodu nad Stroniem Śląskim i ciągną aż nad wieś Bielice.
Najwyższe szczyty znajdują się w części południowej – są to Postawna (1124 m n.p.m.) Rudawiec (1106 m n.p.m.), Orlik (1068 m n.p.m.), Sierstkowa (974 m n.p.m.). W części północnej najwyższe są Czernica (1083 m n.p.m.) oraz Sucha Kopa (1055 m n.p.m.).
Na Czernicy stoi od niedawna wieża widokowa i widok z niej rekompensuje
wysiłek ,który trzeba włożyć w dojście do niej. Szczególnie strome
wejście jest szlakiem zielonym i żółtym od strony Bielic.
Charakterystyczne dla Gór Bialskich jest to, że utrzymują w przypadku większości szczytów wysokość powyżej 1000 m, co sprawia, że tworzą swoisty mikroklimat i wyraźnie wyodrębnioną całość krajobrazową.
Ze względów klimatycznych oraz walorów krajobrazowych i sporej wysokości gór, jest to bez wątpienia jeden z najbardziej atrakcyjnych zakątków sudeckich pod względem turystycznym, narciarskim i przyrodniczym, jednak trasy turystyczne są wyludnione. Można spacerować po szlakach cały dzień nie spotykając żywej duszy – początkujący turyści powinni wybrać się na bardziej uczęszczane szlaki. Szlaki piesze prowadzą przez wszelkie atrakcyjne krajobrazowo miejsca – główne szczyty oraz przez rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki. Zarówno rowerem jak i na nartach można się przemieszczać ciekawie poprowadzoną siecią dróg leśnych w bardziej dostępnej części północnej Gór Bialskich oraz w okolicach Przełęczy Płoszczyna. Od kiedy zlikwidowano linię kolejową na odcinku Kłodzko-Stronie Śląskie, dojazd w Góry Bialskie został znacznie utrudniony. Noclegi można znaleźć w miejscowościach otaczających góry. Na Przełęczy Płoszczyna znajduje się niewielkie schronisko czeskie, czynne okazjonalnie. Duże schronisko Paprsek leży na południe od Postawnej.
Ośrodki narciarskie znajdują się w Nowej Morawie, Nowym Gierałtowie i
Bielicach w postaci pojedynczych wyciągów. Nie gwarantują one długich i
atrakcyjnych zjazdów, ale za to są tutaj pewne warunki śniegowe. Ze
względu na przestrzeń i brak infrastruktury oraz długą i śnieżną zimę,
jest to świetny teren do uprawiania wędrówek narciarskich, a latem
pieszych i rowerowych.
Góry Bialskie często włączane są do masywu Śnieżnika, jako jego północno-wschodnia część. Za ich początek, od strony zachodniej, uznaje się Przełęcz Płoszczynę (817 m n.p.m.), przez którą przebiega granica Polska–Czechy. Od północy i wschodu góry te graniczą z Górami Złotymi poprzez Dolinę Górnej Białej Lądeckiej. Południowo-wschodnia granica z Górami Złotymi leży na przełęczy u Trzech Granic, niewielkiego obniżenia pomiędzy Bruskiem a Smrekiem. Patrząc od strony doliny, góry te wznoszą się od południowego wschodu nad Stroniem Śląskim i ciągną aż nad wieś Bielice.
Najwyższe szczyty znajdują się w części południowej – są to Postawna (1124 m n.p.m.) Rudawiec (1106 m n.p.m.), Orlik (1068 m n.p.m.), Sierstkowa (974 m n.p.m.). W części północnej najwyższe są Czernica (1083 m n.p.m.) oraz Sucha Kopa (1055 m n.p.m.).
Charakterystyczne dla Gór Bialskich jest to, że utrzymują w przypadku większości szczytów wysokość powyżej 1000 m, co sprawia, że tworzą swoisty mikroklimat i wyraźnie wyodrębnioną całość krajobrazową.
Ze względów klimatycznych oraz walorów krajobrazowych i sporej wysokości gór, jest to bez wątpienia jeden z najbardziej atrakcyjnych zakątków sudeckich pod względem turystycznym, narciarskim i przyrodniczym, jednak trasy turystyczne są wyludnione. Można spacerować po szlakach cały dzień nie spotykając żywej duszy – początkujący turyści powinni wybrać się na bardziej uczęszczane szlaki. Szlaki piesze prowadzą przez wszelkie atrakcyjne krajobrazowo miejsca – główne szczyty oraz przez rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki. Zarówno rowerem jak i na nartach można się przemieszczać ciekawie poprowadzoną siecią dróg leśnych w bardziej dostępnej części północnej Gór Bialskich oraz w okolicach Przełęczy Płoszczyna. Od kiedy zlikwidowano linię kolejową na odcinku Kłodzko-Stronie Śląskie, dojazd w Góry Bialskie został znacznie utrudniony. Noclegi można znaleźć w miejscowościach otaczających góry. Na Przełęczy Płoszczyna znajduje się niewielkie schronisko czeskie, czynne okazjonalnie. Duże schronisko Paprsek leży na południe od Postawnej.
Karkonosze – Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy został utworzony 16
stycznia 1959 roku i Powierzchnia Parku według stanu na dzień 1 stycznia
2016 r. wynosi 5951,4236 ha,Obejmuje najwyższy, wysokogórski masyw
Sudetów, jak również Wodospad Szklarki i górę Chojnik. Turyści mają do
dyspozycji 137,5 km szlaków, 10 wyciągów i 13 schronisk.
Powierzchnia otuliny Parku – 13 093 ha została określona w 1996 roku.
Unikatowy krajobraz Karkonoszy tworzą samotne skaty, wielometrowe przepaście, polodowcowe jeziora, bagna i miejsca zupełnie płaskie zwane wierzchowiną. Wysokie, strome zbocza skalne sześciu kotłów nadają pejzażowi charakter wysokogórski.
W epoce lodowcowej lokalne lodowce górskie wyżłobiły w skatach ogromne półkoliste niecki o głębokości do 250 metrów. Ich ściany są prawie pionowe, a niektóre zagłębienia do dziś wypełnione są pozostałościami wytopionych lodowców. Tak właśnie powstały Wielki i Mały Staw.
Na szczególną uwagę zasługuje Rezerwat Śnieżne Kotły, będący doskonałym przykładem występowania alpejskiego krajobrazu w Karkonoszach.
W ich obrębie występuje wiele chronionych i rzadkich gatunków roślin. W krajobrazie Karkonoszy możemy znaleźć także kilkunastometrowe granitowe skałki, których szczyty wystają łagodnie od kilkudziesięciu do 100 metrów ponad wierzchowinę.
Na tle innych
wzniesień okazale prezentuje się wysoka i stroma Śnieżka – najwyższy
szczyt Karkonoszy oraz Sudetów (1602 m n.p.m.). Jej wierzchołek znajduje
się na granicy polsko-czeskiej.
Na obszarze wierzchowiny występują także tzw. torfowiska wysokie, z
których najbardziej znane znajduje się na Równi pod Śnieżką. Powstało
ono około 5000 lat temu dzięki dużej wilgotności powietrza, obfitym
opadom i licznym źródłom. Krajobraz Równi zwany „karkonoską tundrą
wypełniają liczne zarośla kosodrzewiny, niewielkie okresowe oczka wodne
z roślinnością bagienną. Roślinność Karkonoszy cechuje układ piętrowy.
Wierzchołki najwyższych szczytów (piętro alpejskie) porasta murawa. W
strefie subalpejskiej, z torfowiskami i kotłami polodowcowymi,
dominuje kosodrzewina.
Regiel górny, dolny oraz pogórze porastają lasy
świerkowe, które zastąpiły naturalne lasy bukowe i mieszane. Lasy
liściaste można znaleźć tylko na niewielkich obszarach całego terenu.
Swoisty mikroklimat oraz podłoże jest środowiskiem wielu bardzo
rzadkich gatunków roślin m.in. skalnicy bazaltowej, której jedyne na
świecie stanowiska znajdują się na kilku bazaltowych skatach
zagubionych pośród granitów Małego Śnieżnego Kotła. Innym endemicznym
gatunkiem jest dzwonek karkonoski. Występują tutaj także: reliktowa
wierzba lapońska, paproć zmienka górska, zawilec narcyzowy, pierwiosnek
maleńki i skalnica śnieżna.
Historia ochrony przyrody w Karkonoszach sięga zaledwie początków XX wieku. Wcześniej przez setki lat człowiek gospodarując w Karkonoszach, nieracjonalnie korzystał z bogactw przyrodniczych, doprowadzając tym samym do ich dużego zubożenia. W tym czasie wyginęło wiele gatunków zwierząt.
Wielkie drapieżniki skutecznie wytępiono poprzez polowania. Na rozległych obszarach rozwijało się pasterstwo, wycinano lasy na potrzeby mieszkańców i rozwijającego się przemysłu, między innymi hutnictwa. Naturalne siedliska kurczyły się, nie dając niektórym przedstawicielom fauny możliwości przeżycia. Prawdopodobnie wiele gatunków już nigdy nie powróci w Karkonosze. Jednak co jakiś czas odkrywane są tutaj nowe gatunki, niektóre powracają po wielu latach nieobecności, np; wilki ,rysie,
a w sierpniu 2018 r. niedźwiedź , część jest przywracana w ramach działań ochronnych Karkonoskiego Parku Narodowego-motyl niepylak apollo.
W Karkonoskim Parku Narodowym faunę reprezentuje raczej skromna liczba gatunków, niemniej jednak kilka z nich zasługuje na szczególną uwagę. Należą do nich muflony oraz górskie owce z Korsyki i Sardynii, które sprowadzone zostały na te tereny na początku XX wieku i dobrze zaaklimatyzowały się na tym terenie.
Występują także jelenie,które podczas rykowiska możemy słyszeć w całych Karkonoszach, sarny i dziki.
Z drapieżników,prócz już wspomnianych żyje tu borsuk,kuna,łasiczka,lis.
Chłodny klimat najwyższych partii Karkonoszy dał również schronienie faunie przenikającej z wielkich masywów górskich Europy – głównie z Alp. Wśród gatunków alpejskich wymienić należy wypławka alpejskiego, ślimaki: przeźrotka Kotuli i żyjący pod kamieniami maskowiec, posiadający muszlę pokrytą drobnymi włoskami. Wspomnieć należy o niemal zupełnym braku gatunków ciepłolubnych, pochodzących z basenu Morza Śródziemnego, Morza Czarnego oraz Bałkanów. Panujące w Karkonoszach niskie temperatury wyjaśniają brak zasiedlenia tych gór przez faunę ciepłolubną. Jednym z wyjątków jest gatunek pająka Harpactea lepida, żyjący w ruinach zamku Chojnik. Specyficzna jest też odmienność zgrupowań bezkręgowców w porównaniu do innych masywów górskich Sudetów – zwłaszcza Sudetów Wschodnich. W nich odnotowuje się zdecydowanie większy udział gatunków karpackich. Tłumaczy się to odmiennością geologiczną i klimatyczną masywu Karkonoszy.
Wśród ptaków można wyróżnić 90 gatunków, w tym takie unikatowe jak: sóweczka włochatka, a także okazy typowo górskie: siwerniak, płochacz halny oraz drozd obrożny.
Największym ptakiem KPN jest Orzeł , w kotle
małego stawu gniazduje też sokół a najcenniejszym skarbem jest
największy kurak-cietrzew.
W ramach Karkonoskiego Parku Narodowego, w Szklarskiej Porębie
funkcjonuje Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej, prezentując
wizualnie przyrodę oraz morfologię Karkonoszy.źródło KPN
ŚCIEŻKI DYDAKTYCZNE: „Okolice Góry Chojnik, „Chojnik dla dzieci i młodzieży, „Karkonosze Wschodnie, „Na Szrenicę, „Do Wodospadu Szklarki (także dla niepełnosprawnych), „Po ekosystemach leśnych KPK, „Wokół Kotła Wielkiego j Małego Stawu, „Śląską drogą na Śnieżkę, „Polodowcowe dziedzictwo Karkonoszy (transgraniczna), GŁÓWNE TRASY TURYSTYCZNE: na Śnieżkę, na Szrenicę, na Chojnik, w Kotłach Małego i Wielkiego Stawu oraz z Jagniątkowa do Czarnego Kotła.
TURYSTYKA ROWEROWA
Obwodnica Jeleniogórska -130 km
Obwodnica Rudawska – 59 km
Obwodnica Kowarska – 46 km
Obwodnica Izersko-Kamienicka – 84km
Stara Kamienica – Rozdroże Izerskie -18,8 km
Na terenie KPN ruch rowerów funkcjonuje również po istniejących szlakach pieszych na czterech odcinkach:
Jelenia Góra Sobieszów – Zamek Chojnik
Karpacz – Schronisko Nad Łomniczką
Karpacz Górny – Schronisko Strzecha Akademicka
Szklarska Poręba – Hala Szrenicka
Opłaty za wstęp do Karkonoskiego Parku Narodowego:
* opłata normalna jednodniowa 8 zł,
* ulgowa jednodniowa 4 zł,
* trzydniowa normalna 20,00 zł ulgowa 10 zł.
* dla grup z przewodnikiem sudeckim 7 zł ulgowa 3,5 zł.
* Wejście do Wąwozu Kamieńczyka (kwoty brutto): Opłata normalna 8 zł Opłata ulgowa 4,00 zł
Kopa i Hali Złotówka
W cenę biletu na wjazd koleją linową lub wyciągami narciarskimi Kompleksu narciarskiego Kopa i Hali Złotówka wliczona jest opłata za udostępnianie terenu Karkonoskiego Parku Narodowego.
Opłat za udostępnianie części KOPY i Złotówki do celów turystycznych, rekreacyjnych i sportowych nie pobiera się (nie są wliczone w cenę biletów) od osób niepełnosprawnych z orzeczonym znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.
a) bilet na wjazd i zjazd, wjazd, karnet jednodniowy, karnet 3-godzinny, karnet 2-godzinny: 3,50 zł + VAT
b) bilet jednorazowy na wjazd kolejką 2-osobową dla narciarzy „Liczykrupa”: 0,35 zł + VAT
UWAGA! Nie jest wymagana zgoda na wjazd pojazdów poruszających się ulicą Turystyczną na odcinku ul. Olimpijska – Dolna Stacja wyciągu na Kopę, celem dowiezienia bądź zwiezienia os. niepełnosprawnej z orzeczonym znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.
Miejsca sprzedaży biletów
1. Punkt koło hotelu Orlinek w Karpaczu (przy szlaku czerwonym do schroniska Nad Łomniczką)
Wszystkie święta, soboty, niedziele, w czasie trwania ferii zimowych oraz w sezonie letnim (od 1 maja – 30 września) codziennie, od godz. nie późniejszej niż 8:00 i do godz. nie wcześniejszej niż 17:00.
2. Punkt przy dolnej stacji kolei linowej na Kopę w Karpaczu (przy szlaku czarnym)
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00.
3. Punkt przy świątyni Wang w Karpaczu
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00
4. Punkt u podnóża Chojnika (Sobieszów – Jelenia Góra)
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, według poniższego czasu funkcjonowania:
- styczeń, luty, marzec, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 16:00,
- kwiecień, maj, wrzesień i październik – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00,
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00
UWAGA!
W okresie od 15 kwietnia do 15 września w ramach punktu enklawa KPN Wzgórze Chojnik, dodatkowo pobierane są opłaty na szlaku z Przełęczy Żarskiej na Chojnik.
5. Punkt przy Wodospadzie Szklarki w Piechowicach
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, według poniższego czasu funkcjonowania:
- styczeń, luty, marzec, kwiecień, październik, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00
- maj i wrzesień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 20:00
6. Punkt przy stacji pośredniej wyciągu na Szrenicę oraz szlaku zielonym w kierunku Łabskiego Szczytu
Wszystkie dni w miesiącach od maja do września w godzinach nie późniejszych niż 8:30 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00.
7. Punkt – zejście do Wodospadu Kamieńczyka (Szklarska Poręba)
Wszystkie dni w roku, według poniższego czasu udostępnienia:
- styczeń, luty, marzec, kwiecień, październik, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00,
- maj i wrzesień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00,
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 20:00
Sprzedaż biletów on-line
https://kpn.eparki.pl/
fotografie:Autora
Powierzchnia otuliny Parku – 13 093 ha została określona w 1996 roku.
Unikatowy krajobraz Karkonoszy tworzą samotne skaty, wielometrowe przepaście, polodowcowe jeziora, bagna i miejsca zupełnie płaskie zwane wierzchowiną. Wysokie, strome zbocza skalne sześciu kotłów nadają pejzażowi charakter wysokogórski.
W epoce lodowcowej lokalne lodowce górskie wyżłobiły w skatach ogromne półkoliste niecki o głębokości do 250 metrów. Ich ściany są prawie pionowe, a niektóre zagłębienia do dziś wypełnione są pozostałościami wytopionych lodowców. Tak właśnie powstały Wielki i Mały Staw.
Na szczególną uwagę zasługuje Rezerwat Śnieżne Kotły, będący doskonałym przykładem występowania alpejskiego krajobrazu w Karkonoszach.
W ich obrębie występuje wiele chronionych i rzadkich gatunków roślin. W krajobrazie Karkonoszy możemy znaleźć także kilkunastometrowe granitowe skałki, których szczyty wystają łagodnie od kilkudziesięciu do 100 metrów ponad wierzchowinę.
Historia ochrony przyrody w Karkonoszach sięga zaledwie początków XX wieku. Wcześniej przez setki lat człowiek gospodarując w Karkonoszach, nieracjonalnie korzystał z bogactw przyrodniczych, doprowadzając tym samym do ich dużego zubożenia. W tym czasie wyginęło wiele gatunków zwierząt.
Wielkie drapieżniki skutecznie wytępiono poprzez polowania. Na rozległych obszarach rozwijało się pasterstwo, wycinano lasy na potrzeby mieszkańców i rozwijającego się przemysłu, między innymi hutnictwa. Naturalne siedliska kurczyły się, nie dając niektórym przedstawicielom fauny możliwości przeżycia. Prawdopodobnie wiele gatunków już nigdy nie powróci w Karkonosze. Jednak co jakiś czas odkrywane są tutaj nowe gatunki, niektóre powracają po wielu latach nieobecności, np; wilki ,rysie,
a w sierpniu 2018 r. niedźwiedź , część jest przywracana w ramach działań ochronnych Karkonoskiego Parku Narodowego-motyl niepylak apollo.
W Karkonoskim Parku Narodowym faunę reprezentuje raczej skromna liczba gatunków, niemniej jednak kilka z nich zasługuje na szczególną uwagę. Należą do nich muflony oraz górskie owce z Korsyki i Sardynii, które sprowadzone zostały na te tereny na początku XX wieku i dobrze zaaklimatyzowały się na tym terenie.
Występują także jelenie,które podczas rykowiska możemy słyszeć w całych Karkonoszach, sarny i dziki.
Z drapieżników,prócz już wspomnianych żyje tu borsuk,kuna,łasiczka,lis.
Chłodny klimat najwyższych partii Karkonoszy dał również schronienie faunie przenikającej z wielkich masywów górskich Europy – głównie z Alp. Wśród gatunków alpejskich wymienić należy wypławka alpejskiego, ślimaki: przeźrotka Kotuli i żyjący pod kamieniami maskowiec, posiadający muszlę pokrytą drobnymi włoskami. Wspomnieć należy o niemal zupełnym braku gatunków ciepłolubnych, pochodzących z basenu Morza Śródziemnego, Morza Czarnego oraz Bałkanów. Panujące w Karkonoszach niskie temperatury wyjaśniają brak zasiedlenia tych gór przez faunę ciepłolubną. Jednym z wyjątków jest gatunek pająka Harpactea lepida, żyjący w ruinach zamku Chojnik. Specyficzna jest też odmienność zgrupowań bezkręgowców w porównaniu do innych masywów górskich Sudetów – zwłaszcza Sudetów Wschodnich. W nich odnotowuje się zdecydowanie większy udział gatunków karpackich. Tłumaczy się to odmiennością geologiczną i klimatyczną masywu Karkonoszy.
Wśród ptaków można wyróżnić 90 gatunków, w tym takie unikatowe jak: sóweczka włochatka, a także okazy typowo górskie: siwerniak, płochacz halny oraz drozd obrożny.
ŚCIEŻKI DYDAKTYCZNE: „Okolice Góry Chojnik, „Chojnik dla dzieci i młodzieży, „Karkonosze Wschodnie, „Na Szrenicę, „Do Wodospadu Szklarki (także dla niepełnosprawnych), „Po ekosystemach leśnych KPK, „Wokół Kotła Wielkiego j Małego Stawu, „Śląską drogą na Śnieżkę, „Polodowcowe dziedzictwo Karkonoszy (transgraniczna), GŁÓWNE TRASY TURYSTYCZNE: na Śnieżkę, na Szrenicę, na Chojnik, w Kotłach Małego i Wielkiego Stawu oraz z Jagniątkowa do Czarnego Kotła.
TURYSTYKA ROWEROWA
Obwodnica Jeleniogórska -130 km
Obwodnica Rudawska – 59 km
Obwodnica Kowarska – 46 km
Obwodnica Izersko-Kamienicka – 84km
Stara Kamienica – Rozdroże Izerskie -18,8 km
Na terenie KPN ruch rowerów funkcjonuje również po istniejących szlakach pieszych na czterech odcinkach:
Jelenia Góra Sobieszów – Zamek Chojnik
Karpacz – Schronisko Nad Łomniczką
Karpacz Górny – Schronisko Strzecha Akademicka
Szklarska Poręba – Hala Szrenicka
Opłaty za wstęp do Karkonoskiego Parku Narodowego:
* opłata normalna jednodniowa 8 zł,
* ulgowa jednodniowa 4 zł,
* trzydniowa normalna 20,00 zł ulgowa 10 zł.
* dla grup z przewodnikiem sudeckim 7 zł ulgowa 3,5 zł.
* Wejście do Wąwozu Kamieńczyka (kwoty brutto): Opłata normalna 8 zł Opłata ulgowa 4,00 zł
Kopa i Hali Złotówka
W cenę biletu na wjazd koleją linową lub wyciągami narciarskimi Kompleksu narciarskiego Kopa i Hali Złotówka wliczona jest opłata za udostępnianie terenu Karkonoskiego Parku Narodowego.
Opłat za udostępnianie części KOPY i Złotówki do celów turystycznych, rekreacyjnych i sportowych nie pobiera się (nie są wliczone w cenę biletów) od osób niepełnosprawnych z orzeczonym znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.
a) bilet na wjazd i zjazd, wjazd, karnet jednodniowy, karnet 3-godzinny, karnet 2-godzinny: 3,50 zł + VAT
b) bilet jednorazowy na wjazd kolejką 2-osobową dla narciarzy „Liczykrupa”: 0,35 zł + VAT
UWAGA! Nie jest wymagana zgoda na wjazd pojazdów poruszających się ulicą Turystyczną na odcinku ul. Olimpijska – Dolna Stacja wyciągu na Kopę, celem dowiezienia bądź zwiezienia os. niepełnosprawnej z orzeczonym znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności.
Miejsca sprzedaży biletów
1. Punkt koło hotelu Orlinek w Karpaczu (przy szlaku czerwonym do schroniska Nad Łomniczką)
Wszystkie święta, soboty, niedziele, w czasie trwania ferii zimowych oraz w sezonie letnim (od 1 maja – 30 września) codziennie, od godz. nie późniejszej niż 8:00 i do godz. nie wcześniejszej niż 17:00.
2. Punkt przy dolnej stacji kolei linowej na Kopę w Karpaczu (przy szlaku czarnym)
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00.
3. Punkt przy świątyni Wang w Karpaczu
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00
4. Punkt u podnóża Chojnika (Sobieszów – Jelenia Góra)
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, według poniższego czasu funkcjonowania:
- styczeń, luty, marzec, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 16:00,
- kwiecień, maj, wrzesień i październik – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00,
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00
UWAGA!
W okresie od 15 kwietnia do 15 września w ramach punktu enklawa KPN Wzgórze Chojnik, dodatkowo pobierane są opłaty na szlaku z Przełęczy Żarskiej na Chojnik.
5. Punkt przy Wodospadzie Szklarki w Piechowicach
Wszystkie dni w roku z wyjątkiem okresu od 16 listopada do 15 grudnia oraz dnia 10 sierpnia, według poniższego czasu funkcjonowania:
- styczeń, luty, marzec, kwiecień, październik, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00
- maj i wrzesień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 20:00
6. Punkt przy stacji pośredniej wyciągu na Szrenicę oraz szlaku zielonym w kierunku Łabskiego Szczytu
Wszystkie dni w miesiącach od maja do września w godzinach nie późniejszych niż 8:30 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00.
7. Punkt – zejście do Wodospadu Kamieńczyka (Szklarska Poręba)
Wszystkie dni w roku, według poniższego czasu udostępnienia:
- styczeń, luty, marzec, kwiecień, październik, listopad i grudzień – od godziny nie późniejszej niż 9:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 17:00,
- maj i wrzesień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 18:00,
- czerwiec, lipiec i sierpień – od godziny nie późniejszej niż 8:00 i do godziny nie wcześniejszej niż 20:00
Sprzedaż biletów on-line
https://kpn.eparki.pl/
fotografie:Autora
Subskrybuj:
Posty (Atom)